Adindah Pibiri
46 jaar
Thuisbegeleider bij Vivenz

Hoelang ben je al werkzaam bij Mooi Sociaal?
Bij Mooi Sociaal in totaal 7 jaar, en bij Vivenz Thuisbegeleiding werk ik nu bijna 2 jaar.

Hoe ben je bij Vivenz terecht gekomen?
Ik werkte bij het hoofdkantoor als receptioniste/administratief medewerker. Daar ben ik ooit ingerold als vrijwilliger, maar binnen een jaar tijd in dienst gekomen. In de loop der jaren heb ik naast deze functie verschillende functies erbij gehad. Dit deed mij beseffen dat ik veel meer in mijn mars had.

Daarnaast heb ik ook mijn diploma Social Work en Budgetcoach gehaald en is dit goed toepasbaar in het werk als Thuisbegeleider. Er werd me dan ook meerdere keren gevraagd: ‘is de Thuisbegeleiding niet wat voor jou?’ dus toen heb ik uiteindelijk de stap genomen om te solliciteren.

Wat heb jij als Thuisbegeleider te bieden?
Ik ben duidelijk in de communicatie, ik laat me niet snel uit het veld slaan. Mijn kwaliteiten liggen bij de financiële en administratieve taken. In complexe casussen weet ik de rust te bewaren. Hierin neem ik een eigen stuk levenservaring mee.

Hoe pak jij complexe casussen aan?
Door verbindende lijnen te leggen met organisaties die ook betrokken zijn bij de casus. En vooral luisteren naar de hulpvraag en je voelsprieten hun werk laten doen door te zien en te voelen wat een cliënt nodig heeft.

Wat grijpt jou het meeste aan?
Huiselijk geweld (niet dat ik het mee naar huis neem) maar je weet nooit waar je in terecht komt.

Wat kunnen de valkuilen zijn waarin je jezelf tegen kunt komen in dit beroep?
Hoe leg ik dat uit? Een balans vinden dat je niet alles overneemt maar toch het stukje zelfredzaamheid bij de cliënt neerlegt. Thuisbegeleiding wordt voornamelijk ingezet om de zelfredzaamheid te vergroten en onze cliënten kunnen, soms met hulp, vaak meer dan ze in eerste instantie denken. Er wordt vaak gedacht dat de thuisbegeleider alles wel overneemt, maar je moet zelf kunnen aanvoelen en zien wat bij jou neergelegd kan worden en wat de cliënt zelf kan.

Hoe ga jij om met een cliënt die in de weerstand gaat?
Ik ben daar altijd wel heel strikt in, door duidelijk te zijn en de punten te benoemen waarom ik deze adviezen aandraag.

Raakt het je soms ook weleens persoonlijk?
Nee, ik heb altijd na werk een momentje voor mezelf in de auto. Dit klinkt misschien gek, maar ik neem dat kwartiertje in de auto om alles te laten bezinken zodat ik met een leeg hoofd naar huis ga, mocht ik ergens mee zitten dan bel ik een collega of mijn teamleider.

Wat maakt je werk zo leuk?
De variatie, geen dag is hetzelfde door het verschil in casussen. Als je net een pittige casus hebt gehad, kun je daarna een rustigere inplannen. Je beheert hierin je eigen agenda.

Wat maakt werken voor Vivenz zo leuk?
Ik heb een goede band met mijn directe collega’s. Deze groep bestaat uit 15 thuisbegeleiders inclusief teamleider. Buiten de casuïstiek delen we ook weleens privédingen, en dit geldt ook voor onze teamleider, dat we daar altijd terecht kunnen ,op het moment dat we iets willen bespreken.

Hoe houd je de balans tussen je werk en privé?
In het begin vond ik die heel erg lastig. Dan was ik thuis nog van alles aan het doen na werktijden. Ik voelde me verplicht om toch nog na 17.00uur de telefoon op te nemen.
Nu ik er wat langer in zit zet ik mijn telefoon uit, mits er een crisis is of iets belangrijks wat na 17.00uur besproken moet worden. Eigenlijk doe ik alles binnen werktijd. Vrij is vrij.

Welke casus is je het meest bij gebleven?
Deze vergeet ik nooit meer: ik was net een maandje aan het werk als Thuisbegeleider en bij aankomst van de cliënt ontdekten wij dat de dochter van deze cliënt in de kamer daarnaast lag, overleden. De cliënt gaf aan dat hij zijn dochter al twee dagen niet meer uit de kamer had zien komen.
Zo’n situatie maak je natuurlijk niet dagelijks mee, dat je een overleden persoon aantreft. Gelukkig maar, want gat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Door de juiste manier van opvangen door mijn collega’s en teamleider heb ik dit goed los kunnen laten en heb ik het op de juiste manier verwerkt. Daarnaast ben ik nog gebeld door slachtofferhulp. Dus de nazorg was dus ontzettend goed.

Chantal Rovers
48 jaar
Thuisbegeleider bij Vivenz

Hoelang beoefen je dit beroep al?
Bij elkaar ben ik al 6 jaar werkzaam als thuisbegeleider voor Vivenz.

Wat doet een thuisbegeleider precies?
Deze vraag krijg ik best vaak. Ik zeg dan altijd dat ik ondersteuning bied in alle hulpvragen die er zijn binnen een huishouden, behalve langdurige huishoudelijke ondersteuning en persoonlijke verzorging. Daar is thuiszorg voor. 

Wat voor hulpvragen bedoel je dan?
Dit kan bijvoorbeeld ondersteuning bij de administratie zijn, of bij financiën of schulden. Maar ook help ik bij het aanleren van structuur in huishoudelijke taken. Denk hierbij ook aan ont-spullen en vervuiling. Daarnaast help ik ouders met opvoedingsvragen en voer ik ventilerende gesprekken. Dit zijn gesprekken waarbij cliënten de ruimte krijgen om te vertellen hoe zij zich voelen.

Wat maakt dat je voor dit vak hebt gekozen?
Ik ben eigenlijk altijd op zoek naar uitdaging en afwisseling. Als thuisbegeleider kom je bij zoveel mensen over de vloer. Het is kleurrijk, het is altijd in beweging ook al zijn de stappen klein. Het maakt mijn beeld ook ruimer omdat niet iedereen dezelfde waarden en normen heeft, ik beweeg hierin mee tot mijn eigen grens. Daarnaast vind ik het heel fijn dat ik de vrijheid heb om mijn eigen werk in te delen.

Welke karakter/eigenschappen heb je nodig om dit beroep goed te kunnen uitoefenen?
Je moet flexibel en ruimdenkend zijn, je moet in staat zijn om ruimte te creëren binnen de grenzen, geduld hebben en niet bang zijn om vies te worden. 

Wat kunnen de valkuilen zijn waarin je jezelf tegen kunt komen in dit beroep?
Dat zijn er best wat. Bijvoorbeeld te betrokken zijn bij je cliënten, de casus bekijken vanuit je eigen waarden en normen in plaats van die van de cliënt of te hard willen werken en niet achterover kunnen leunen. Je bent er om te ondersteunen, niet om alles over te nemen. 

Welke situatie/casus is je het meest bijgebleven?
Ik ben betrokken bij een vrouw die zeer zelfstandig was met een verantwoordelijke baan en een gezond sociaal leven. Door traumatische ervaringen en het niet willen opgeven van haar verantwoordelijkheden heeft zij ME gekregen, dit betekende voor haar alleen nog maar op de bank kunnen liggen, baan kwijt, koophuis kwijt, sociale contacten weg.

In de 3 jaar van mijn betrokkenheid en mevrouw haar inzet heeft zij zulke mooie stappen gemaakt. Van niks kunnen, kan zij nu weer activiteiten ondernemen. Neem bijvoorbeeld iets kleins zoals het versieren van de kerstboom: in het eerste jaar dat ik bij haar kwam vertelde ze mij vanuit de bank waar ik de kerstballen moest hangen, in het tweede jaar hebben we dit samen gedaan en in het derde jaar heeft zij de kerstboom zelf opgetuigd. Hier was ze heel trots op. En ik ook!

Hoe ga je om met agressie?
Ik kom bijna nooit in een agressieve situatie terecht, dit komt mede doordat ik rustige, open en eerlijke gesprekken voer en vooral goed luister naar de ander. En op het moment dat de situatie hoog op loopt, wissel ik van onderwerp of we gaan iets actiefs doen. Op een ander rustig moment kunnen we het onderwerp dan weer bespreken.

Hoe zou jij dit beroep promoten?
Het is een uitdagende en afwisselende baan, die alle kanten van de maatschappij belicht.