In gesprek met…

Chantal Rovers
48 jaar
Thuisbegeleider bij Vivenz

Hoelang beoefen je dit beroep al?
Bij elkaar ben ik al 6 jaar werkzaam als thuisbegeleider voor Vivenz.

Wat doet een thuisbegeleider precies?
Deze vraag krijg ik best vaak. Ik zeg dan altijd dat ik ondersteuning bied in alle hulpvragen die er zijn binnen een huishouden, behalve langdurige huishoudelijke ondersteuning en persoonlijke verzorging. Daar is thuiszorg voor. 

Wat voor hulpvragen bedoel je dan?
Dit kan bijvoorbeeld ondersteuning bij de administratie zijn, of bij financiën of schulden. Maar ook help ik bij het aanleren van structuur in huishoudelijke taken. Denk hierbij ook aan ont-spullen en vervuiling. Daarnaast help ik ouders met opvoedingsvragen en voer ik ventilerende gesprekken. Dit zijn gesprekken waarbij cliënten de ruimte krijgen om te vertellen hoe zij zich voelen.

Wat maakt dat je voor dit vak hebt gekozen?
Ik ben eigenlijk altijd op zoek naar uitdaging en afwisseling. Als thuisbegeleider kom je bij zoveel mensen over de vloer. Het is kleurrijk, het is altijd in beweging ook al zijn de stappen klein. Het maakt mijn beeld ook ruimer omdat niet iedereen dezelfde waarden en normen heeft, ik beweeg hierin mee tot mijn eigen grens. Daarnaast vind ik het heel fijn dat ik de vrijheid heb om mijn eigen werk in te delen.

Welke karakter/eigenschappen heb je nodig om dit beroep goed te kunnen uitoefenen?
Je moet flexibel en ruimdenkend zijn, je moet in staat zijn om ruimte te creëren binnen de grenzen, geduld hebben en niet bang zijn om vies te worden. 

Wat kunnen de valkuilen zijn waarin je jezelf tegen kunt komen in dit beroep?
Dat zijn er best wat. Bijvoorbeeld te betrokken zijn bij je cliënten, de casus bekijken vanuit je eigen waarden en normen in plaats van die van de cliënt of te hard willen werken en niet achterover kunnen leunen. Je bent er om te ondersteunen, niet om alles over te nemen. 

Welke situatie/casus is je het meest bijgebleven?
Ik ben betrokken bij een vrouw die zeer zelfstandig was met een verantwoordelijke baan en een gezond sociaal leven. Door traumatische ervaringen en het niet willen opgeven van haar verantwoordelijkheden heeft zij ME gekregen, dit betekende voor haar alleen nog maar op de bank kunnen liggen, baan kwijt, koophuis kwijt, sociale contacten weg.

In de 3 jaar van mijn betrokkenheid en mevrouw haar inzet heeft zij zulke mooie stappen gemaakt. Van niks kunnen, kan zij nu weer activiteiten ondernemen. Neem bijvoorbeeld iets kleins zoals het versieren van de kerstboom: in het eerste jaar dat ik bij haar kwam vertelde ze mij vanuit de bank waar ik de kerstballen moest hangen, in het tweede jaar hebben we dit samen gedaan en in het derde jaar heeft zij de kerstboom zelf opgetuigd. Hier was ze heel trots op. En ik ook!

Hoe ga je om met agressie?
Ik kom bijna nooit in een agressieve situatie terecht, dit komt mede doordat ik rustige, open en eerlijke gesprekken voer en vooral goed luister naar de ander. En op het moment dat de situatie hoog op loopt, wissel ik van onderwerp of we gaan iets actiefs doen. Op een ander rustig moment kunnen we het onderwerp dan weer bespreken.

Hoe zou jij dit beroep promoten?
Het is een uitdagende en afwisselende baan, die alle kanten van de maatschappij belicht.